ජනිත් ගේ විකාර කතා .

අපගේ සම්බන්ධය පිලිබද ඇයගේ නිවසේ අයට පැවසූ විට ලැබුනේ එතරම් යහපත් ප්‍රතිචාරයක් නොවේ. “මොන මුඩුක්කුවක ඉන්න එකෙක්ද දන්නේ නෑ” යැයි ඇයගේ සොහොයුරා මා ගැන පවසා තිබුනි. ධනවත් පෙදෙසක මහල් කිහිපයකින් යුක්ත නිවසක මම සිටින බව පසුව ඔවුන් දැන ගත්තද මට හිමි වුයේ ඇල් මැරුන ප්‍රතිචාරයකි. එය පිලිගැනීමකට වඩා ආසන්න වුයේ කපන්න බැරි අත සිබීමකටය. දිගින් දිගටම මගේ රැකියාව සහ අනාගතය පිලිබද ඔවුන් ප්‍රශ්න කලහ. ශ්‍රී ලකාව තුල පිලිගත් රැකියා ලෙස ගනන් ගත් වෙද, මැවිසුරු හෝ පෙරකදෝරු කමින් පරිබාහිරව විද්‍යා අoශයෙන් ඉදිරියට යාම පිලිබද ඇයද මගෙන් ප්‍රශ්න කලාය.
ඇය උපාධිය සම්පූර්න කරන්නේ මේ අතරය. උපාධි ප්‍රදානය සදහා ඇයගේ දෙමාපියන් කැටුව යාමට බාරදෙන්නේ මා හටය. මෝටර් රථයේ ගමනට කාලය පැය තුන හමාරකට අධිකය. හිමේ යන කෝඩුකාරයෙක් මෙන් කට වරද්දා නොගත යුතු අතර ඊට සමගාමීව පන්ති පරතරයක් නැති බවද හැගවිය යුතුය. මෙය සoන්කීර්න කාරනයකි. මම අයිති මොන පන්තියටදැයි මම නොදනිමි. දේශපාලනය පිලිබද තරමක දැනුමක් සහිත මගේ මිතුරකු වරක් මට ප්‍රකාශ කලේ මට ඇත්තේ නව ලිබරල් අදහස් බවයි. නව ලිබරල් වාදය ගැන හරි හමන් අදහසක් නොමැති වුවද එම වචන මම හිතේ තබා ගතිමි. බොහෝ දුරට මම මැද පoතිය හෝ ඉහල මැද පoතිය නියෝජනය කරනවා වන්නට පුලුවන. නමුත් ඇයගේ පව්ල සමහ පෑහීමට නම් ඇතැම් විට මම ක්‍රොම්ප්‍රදෝරු හෝ දේශීය ධනපති පන්තියට අයත් වීම සුදුසුකමක් වනවා වන්නට පුලුවන.


අප මහනුවර සිට අනුරාධපුරයට ගමන් ආරම්බ කලෙමු. කට වරද්දා නොගැනීමටත් ජාමය බේරා ගැනීමත් සදහා හොදම දෙය හැකි තාක් කතා කිරීමෙන් වැලකී සිටීමයි. ඊට හොදම විසදුම ගමනාන්තය වනතුරු ගුවන් විදුලියට හෝ සoගීතයට සවන් දීමයි. ඉහල සමාජ තලයට අනුරූපීව බස් සිoදු හෝ මල් සිoදු වලින් වැලකී සම්භාව්‍ය බටහිර සගීත ඛන්ඩ කලින්ම මම සoගෘහිත තැටි වලට පිටපත් කර තිබුනි. ඒ අනුව ගමනාන්තය දක්වාම ජේ.එස් බාක්, ලුඩ්විග් වෑන් බීතෝවන්, වුල්ෆ්ගෑන්ග් ඇඩම්ස් මොසාට්, ෆෙඩ්‍රික් චොපින්, ක්ලෝඩ් ඩිබියුසි,ජෝසෆ් හේඩ්න්, ඇන්තොනියෝ විවාඩි වැනි සම්භාව්‍ය සoගීතඤයන් ගේ ඔපෙරා, සොනාටා, චේම්බර් මියුසික්, කොන්සටෝ වලට සවන් දෙමින් අප ගමන් ගතිමු. මගේ අනාගත නැන්දා සහ මාමා ගේ හද වෙනෙහි තත්සරය හදුනා ගතිමි යන හැගීමෙන් යුතුව මම අමන්දානන්දයට පත්ව සිටියෙමි.


අප රජරට විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිනියෙමු. උපාධි උත්සවයද නිමා විය. නැවත මහනුවර බලා යාමට මෝටර් රථයට නැගුනෙමු. රථය පන නවා මම වොලියුම් කන්ට්‍රෝලයට අත තැබුවා පමනී.


“පුතා…..”


ඒ මගේ අනාගත මාමන්ඩිය ගේ කටහඩයි.


“ඔය රේඩියෝ එකේ හිරු FM අහන්න බැරි ද?”

……………………………………………………………………………………………………………………

නිමි

Wave of Terror Attacks in Turkey Continue at a Steady Pace - The ...

ජනිත් උපන්දා පටන් විශ්ව විද්යාලයේ දෙවෙනි වසරට එනකම්ම ලන්කාවේ තිබුනේ යුද බිය. නමුත් එහෙම කියලා LTTE ත්‍රස්තවාදයේ භයානක කම ජනමාධ්‍ය වලින් හැරුනම පොඩ්ඩක් හරි සැබෑවට අත් විදින්න ලැබුනේ මහනුවර මාලිගාවට බෝම්බ ප්‍රහාරය එල්ල කරපු දවසේ ඒ බෝම්බේ කම්පනය මාලිගාවට කිලෝමීටර කිහිපයක් ඈතින් තිබුන ජනිත් ගේ ගෙදරටත් දැනුන නිසා. ජනිත්ට ආයේත් ත්‍රස්තවාදී කලබලයකට මැදි වෙන්න සිද්ද වෙන්නේ 2009 ත්‍රස්තවාදි යුද්ධේ ඉවර වෙලා තවත් අවුරුදු හතකට පස්සේ, එහෙමත් නැත්තන් 2016.

2016 පර්යේශන කටයුතු කිහිපයක් වෙනුවෙන් ස්වීඩනයේ සoචාරයක නිරත වෙන ජනිත් නැවත ලoකාවට එන්නේ ජුනි 28 වෙනිදා තුර්කි ගුවන් සේවයේ යානාවකින්. සෘජු ගුවන් ගමනක් වෙනුවට මට ලන්කාව සහ ස්වීඩනය අතර මැද තුර්කි රටේ අගනුවර වෙන ඉස්තාන්බුල් නුවර transit එකකුත් යෙදිලා තිබුනා.

ඔන්න ඉතින් කොහොම හරි දැන් ප්ලේන් එක ඉස්තාන්බුල් වලට ගොඩබාගෙන යනවා. එතකොට තමයි දැක්කේ flight entertainment system එකේ Martian ෆිල්ම් එක තියනවා. ආසාවට ඒක select කරාට වැඩක් උනේ නැහැ. ගුවන් යානයක් ගොඩ බානකොට auto pause වෙනව නේ. කොහමහරි අන්තිමට ප්ලේන් එක land කරා. සාමාන්යෙන් ඉතින් ගුවන් යානයක් බැස්සුවත් අපිට ඒකෙන් බැහැ ගන්න විනාඩි 15 වත් යනවනේ. මුලින් බහින්න අපි 1st ක්ලාස් යන්නෙ නෑනේ. ඉතින් බහින්න චාන්ස් එක එනකන් ෆිල්ම් එක චුට්ටක් හරි බලන්න ඕන කියල ඔන්න පටන් ගත්තා. මරු චිත්‍රපටියක්! වෙලාව යනවා දැනුනේ නැහැ ඉවර වෙනකන් ම බැලුවා. හැබැයි අන්තිමට ෆිල්ම් එක ඉවර වෙනකන්ම බැලුවා ඒත් අපිව ප්ලේන් ඒකෙන් බස්සන පාටක් නැහැ. සෙනගත් ටික ටික කලබල වෙනවා. අපේ ප්ලේන් එක හයිජැක් කරලා වත්ද?

ඔන්න අන්තිමට තව විනාඩි 10ක් විතර ගිහින් කට්ටිය බස්සන්න පටන් ගත්තා. එත් පොඩ්ඩක් තත්වේ අමුතුයි. සාමාන්යෙන් ප්ලේන් එකකින් බහිද්දී අපිට සුභ පතන්න එකතු වෙන්නේ ලස්සන ගුවන් සේවිකාවෝ විතරයි. එත් මේ වතාවේ ගුවන් සේවිකාවෝ වෙනුවට ආයුධ සන්නද්ධ හමුදා නිලධාරින් වගයක් ඇවිත්! කොහොමහරි ඔන්න දැන් මගීන් ගුවන් යානයෙන් පිටතට එන්න පටන් ගත්තා. සාමාන්යෙන් එහෙම ආපු ගමන්ම කට්ටිය ආගමන විගමන ගොඩනැගිල්ල වෙතට පිටත් කරන එක සිදු උනත් මේ වතාවේ අර හමුදාවේ උදවිය මගීන්ට යන්න දෙන්නේ නැතුව ගුවන් යානය ලගම රදවා ගත්තා .

ඔන්න එක පාරට එක් හමුදා නිලධාරියෙකුට ආව ඇමතුමක් නිසා ඔහු බොහොම කලබල වෙලා එක පාරට තුර්කි භාෂාවෙන් විධාන වගයක් දුන්නා. එත් එක්කම එතන හිටපු අනික් අය මහ හයියෙන් කෑ  ගසමින් මගින් සියල්ල ආය ගුවන් යානයට පිටත් කරන්න පටන් ගත්තා. අන්තිම මගියාත් ගුවන් යානයට නැග්ගවීමෙන් පසු ඔවුන් යානයට පිටතින් අගුලු දැමුවා. අපි මේ විදිහට තව පැයක  විතර කාලයක් ගුවන් යානය ඇතුලේ ඉන්න ඇති. යානය ඇතුලේ එකම කාලගොට්ටියයි. සමහරුන්ට මේ ප්‍රමාදය නිසා ගුවන් ගමන් මග හැරෙන්න යනවා. කොහොම කොහොම හරි අන්තිමේ ආයෙත් අපිට යානයෙන් පිටවෙන්න දුන්නා . කොහොමින් හරි අපේ ගුවන් යානය ගොඩබහින මොහොතේ වෙලා තිබෙන සිදුවීම් අපි දැනගත්තේ ගොඩක් පස්සේ.

රාත්‍රී 11 විතර අපේ ගුවන් යානය ගොඩබාන අවස්ථාවේ ආයුධ සන්නද්ධ ISIS ත්‍රස්තවාදීන් දෙදෙනකු වෙඩි තබමින් පැමිණ තිබෙනවා. ඔවුන් සහ හමුදාව අතර වෙඩි හුවමාරුවේදී ත්‍රස්තවාදීන් දෙදෙනා මිය ගියද සැගව  සිටි තුන්වන ත්‍රස්තවාදියකු විසින් ඔවුන් පැළදගෙන සිටි බෝම්බ ඇඳුම් කට්ටල පුපුරවා හැර තිබෙනවා. මේ සියල්ල සිදුවන්නේ අප ගොඩබැස  ගමන් කිරීමට නියමිත 2වන ටර්මිනලය තුලයි. මෙම ප්‍රහාරයෙන් 48 දෙනෙක් ජීවිතක්ෂයට පත්ව තවත් 203 තුවාල ලබනවා. බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් අපේ ගුවන් යානයේ මගීන් බේරී තිබුනේ අනුනවයෙන්.

ගුවන් තොටුපොළේ ආගමන විගමන කවුන්ටරය වෙනුවට අපිට දකින්න ලැබෙන්නේ කුඩු වී ගිය වීදුරු ගොඩවල් රතු පැහැ ලෙයින් පෙඟවී ඇති ආකාරයයි. ප්‍රහාරයේ බරපතලකම කොතෙක් ද යත් සියලුම ගුවන් ගමන් අවලංගු කර මගීන් සියල්ල තුර්කි හමුදාව විසින් බලෙන්ම ගුවන් තොටුපොලෙන් ඉවත් කරනු ලබනවා. ඔන්න ඔය විධිහට යන එන මගක් නැතුව මහ රෑ දන්නා එකම ජාත්‍යන්තර බාසාව වෙන ඉංගිරිසිය හරියට කතා කරන්න නොදන්නා රටක වීසා නැතුව මහ මග තනි වෙන්න මට සිද්ධ වෙනවා.

ඔන්න ඉතින් බෝම්බ තුවක්කු බයෙන් බිරාන්ත වෙච්චි මගීන් එක්ක ජනිතුත් එලියට එනවා. ගේට්ටුව ළග ආමි එකෙන් තුවක්කු මානාගෙන පාස්පෝට් චෙක් කරනවා. ඔය කාලේ මම ළග තිබුනේ මගේ පරණ පාස්පෝට් එක. එකේ මගේ පොටෝ එක තිබ්බේ නිකං ඔප්පෝ ෆෝන් එකක කැන්ඩි කැම් එකෙන් ගත්තා වගේ සුදුම සුදු ෆොටෝ එකක්. හැබැයි මගේ ඇත්ත පාට ඉතින් කියන්න ඕන නෑ නේ. (ඕනම නම් ප්‍රොෆයිල් ෆොටෝ එක බලන්න) කවුන්ටරේ හිටපු ආමි මෑන් ෆොටෝ එකයි මන් දිහයි කන්න වගේ බලන් ඉදලා මොකද්ද කුනුහරුපයක් තුර්කි වලින් කිව්වා. මට එක තේරුනේ නැති නිසා මම දන්න ඉංග්‍රීසියෙන් “Sorry ?” කියල කිව්වා. මේන්  එක පාරට මු “of course you should be sorry ” කියලා මාව අල්ල ගත්තා යන්න නොදී.

මොකද්ද යකෝ මට පාත් වෙච්ච් කරුමේ කියල ඔන්න මම හිටන් ඉන්නවා ඒ පාර. මාව නිකන් ISIS නායක අබු බකර් ගේ රැවුල කපපු වර්ෂන් එක වගේ පේනවා වත්ද? පාට වෙනස් උනාට පෙනුම ලොකු අවුලක් නෑනේ . බොරු කියන්න ඕන නැහැ මම හිටියේ පොඩි තැති ගැනීමකින්. හැබැයි වැඩි වෙලා එහෙම ඉන්න හම්බුනේ නැහැ එතනට ආවා තරු පටි ගහපු හමුදා ලොක්කෙක්. පොඩ්ඩෙන් කියන්න අමතක වෙනවා. තුර්කි රටේ බහුතරයකට ඉංග්‍රීසි බෑ. ඒ මනුස්සය මගේ දිහා බලල මොනවදෝ තුර්කි වලින් කියලා අන්තිමට “go” ගෑවා. තුර්කි නොතේරුණත් “ගෝ ” කියපු එක තේරුණ නිසා මම පස්ස නොබලා මාරු උනා.

කොහොම හරි එයාපෝට් එකෙන් එලියට බැස්සා කියමුකෝ. කොහේ යන්නද ඉතින්. මම විතරක් නෙවෙයි හැමෝම නන්නත්තාරයි. සමහරු බෑග් තුන හතර තල්ලු කරගෙන. සමහරු ළමයි තුන හතර අතේ එල්ලගෙන. එතකොට තමයි මට මතක් උනේ අපිව ප්ලේන් එකෙන් එලියට දැම්මේ මේන්  ලගේජ් දෙන්නේ නැතුව  නේද කියලා. නියමයි! හැබැයි මගේ පුරුද්දක් තියනවා එක ඇඳුමක් සහ ෆෝන් චාජර් කේබල් එක හැම වෙලේම hand luggage එකේ තියාගන්න. අඩු ගානේ ඒ ටික හරි තියනවනේ කියලා හිත හදාගත්තා.

මගේ අවධානය බිදුනේ එකපාරට ඇහිච්ච ලවුඩ් ස්පීකර් හඩකින් . හමුදා රථයක් සෙනග අතරට ඇවිත් පණිවිඩයක් දෙනවා. ඇති යන්තම් මේ පාර නම් පැහැදිලි ඉංග්‍රීසියෙන් ඒ හමුදා නිලදාරියා කතා කරනවා. ඔහු කිව්වේ සියලුම දෙනා ගුවන් තොටුපොල ඉදිරියේ රැඳී නොසිට පිටවී යන ලෙසයි. ඒ සදහා බස් රථ සුදානම් කර ඇති බවත් එම බස් රථ අපව ඉස්තාන්බුල් නැගෙනහිර පිහිටා තියන “තක්සිම් ස්කෙව්‍යා”  වෙත රැගෙන යන බවත් ඔහු වැඩි දුරටත් පවසා සිටියා.

කිලෝ හතකටත් අඩු hand luggage එක සහ බැක් පැකරය පමණක් තිබුන මට සෙනග අතරින් පීරා ගොස් බසයකට ගොඩ වීම අපහසු උනේ නැහැ.  පැයක  විතර ගමනකට පස්සේ මම තක්සිම් ස්කෙව්‍යා වෙත ලගා උනා. අපොයි. ලන්තෑරුම ළිදේ කිව්වලු. මම හිතන් හිටියේ තක්සිම් ස්කෙව්‍යා කියන්නේ නිකන් තරු පහේ හෝටලයක් කියලා. හැබැයි ඇවිත් බලනකොට මේක නිකන් කොළබ ගෝල්පේස් එක වගේ පිට්ටනියක් වගේ තැනක්. හෝටල් ගොඩනැගිල්ලක් තියා දොට්ට පිලට යන්න වැසිකිලියක් වත් පේන තෙක් මානෙක නැහැ.

වෙලාව පාන්දර තුනට කිට්ටුයි. පොඩි බඩගින්නකුත් එනවා. පොඩි නිදි මතකුත් එනවා. ඒ උනාට නිදා ගන්න තියා ඉදගන්න වත් තැනක් නැහැ. මගීන් හැම තැනම. ගොඩ දෙනෙක් බිම ඉඳගෙන ඔහේ බලාගෙන ඉන්නවා. ඔය අස්සේ තමයි කල්පනා උනේ නිව්ස් එක ලංකාවට ගිහින් කට්ටිය කලබල වෙන්න කලින් මම බේරුන බව කියලා පණිවිඩයක් දෙන්න ඕන කියන එක. එත් කොහොමද එක කරන්නේ? වයිෆයි රෝමින් මුකුත් නැහැ. හමුදාවෙන් ඔක්කොම සන්නිවේදන කපලා! හිතා ගන්න බැහැ මොනවා කරන්නද කියලා. ඔන්න ඔහේ නිදි මත යන්නත් එක්ක මම පිට්ටනියේ ඇවිදින්න පටන් ගත්තා.

ඔහොම ඇවිදගෙන යන අතරේ බොහොම උස් හඩින් වචන හුවමාරුවක් මට ඇහෙනවා අප්‍රිකානු ඉංග්‍රීසි එකකින්. පොඩ්ඩක් එබිකම් කරලා බලනකොට යෝධ අප්‍රිකානු මනුස්සයෙන් හමුදා නිලධාරියෙක් එක්ක වලියක්.

“….I missed my flight now and have no money to purchase another ticket…”

ඔහොම කතාවක් තමයි මට ඇහුනේ. කලිනුත් කිව්වනේ තුර්කි රටේ මිනිස්සුන් ගේ අල්ප ඉංග්‍රීසි දැනුම ගැන. අර හමුදා නිලධාරියාත් එහෙම්ම තමයි. මොකද්ද අපබ්‍රන්සයක් කියලා ඔලුව වැනුවා. මගේ අවධානය යොමු උනේ අර අප්‍රිකන් යෝධයාගේ පාස්පෝර්ට් එකට. අඩ අදුරේ උනත් පාස්පෝර්ට් එකේ රදවපු ගුවන් ටිකට් පතේ කෙළවර තිබුන තුර්කි ගුවන් සේවා සලකුණ මට හදුනා ගැනීම අපහසු උනේ නැහැ. මම වහාම මගේ ගුවන් ටිකට් පත අතට ගන්නකොටම කවුදෝ මගේ උරහිසට අතක් තිබ්බා.

“Are you taking Turkish airlines too?” මට කතා කරේ අප්‍රිකන් පෙනුමක් තිබුන ගෑනු ළමයෙක්. ඒ ලගම තවත් කීප දෙනෙක්ම තුර්කි ගුවන් ටිකට් පත් අතැතිව සිටියා.

“hey! there’s no use of arguing with them. let’s go back. I can speak Turkish. Let’s try to go back”

තවත් කෙනෙක් අර අප්‍රිකන් මනුස්සයා සන්සුන් කරගත්තා එහෙම කියලා. දැන් කට්ටියම යනවා පිට්ටනිය අද්ද්දරට. නායකත්වය අරන් ඉස්සරහින් යනවා අප්‍රිකන් යෝධයයි එයා සන්සුන් කරපු තුර්කි මනුස්සයයි. මටත් මොකද වෙන්නේ කියලා අදහසක් නැතත් එයාල එක්කම ගියා.  පිට්ටනිය අද්දර ගුවන් තොටුපොළේ ඉඳන් ආපු බස් රථයක අන්තිම මගීන් කීප දෙනා බහිනවා.

“TAKE THAT BUS!”

තුර්කියා විධානය දුන්නා . බස් එක අදින්න ඉස්සර ඒ දෙසට දුවපු අපි දොරවල් දෙකෙන්ම ඇතුලට පැන ගත්තා .

“Hey! Out out. This bus No. NO go. out!” බස් ඩ්‍රයිවර් දන්න  ඉංග්‍රීසියෙන් අපිව බස්සන්න හදනවා. ඔය අතරේ තුර්කියා තුර්කි භාෂාවෙන් මොනවදෝ කියන්න ගත්තා. ඔන්න දෙන්නම අත පය වන වන මොනවාද කියා ගන්නවා. අපිට හිතා ගන්න බෑ මොන කුණුහරුප කියා ගන්නවද කියලා. අන්තිමට අප්‍රිකන් යෝධයා වැඩේට බැස්සා. මිනිහා ඩ්‍රයිවර් ගේ බෙල්ල ලගට අත  යවලා පැහැදිලි ඉංග්‍රීසියෙන් කිව්වා “Take us back. We are not getting down” කියලා.

අප්‍රිකන් යෝධයයි තුර්කියයි දිහා වතාවක් දෙකක් මාරුවෙන් මාරුවට බලපු ඩ්‍රයිවර් අන්තිමට ගමන පටන් ගත්තා. සැනසුම් සුසුම් හෙලපු අපි බස් එකේ වාඩි  උනා. ඒ ගමනේදී තමයි මම අපේ කණ්ඩායම ගැන ඉගෙන ගත්තේ. මට මුලින්ම කතා කරපු ගෑනු ළමයා ප්‍රන්ශේ ඉදන් සෙනගලයට යන ගමන්. සෙනගලේ උපන් ඇය ප්‍රංශ යුවලක් විසින් හදා වඩා ගෙන තිබෙනවා. පස්සේ මගේ facebook මිතුරෙක් බවටත් පත් උන හසන් ජෝර්දාන ජාතිකයෙක්. එකල ඉන්ජිනේරුවකු වු ඔහු වර්තමානයේ යුරෝපයේ ඔහුගේම සමාගමක් අරබා ව්‍යාපාර සිදුකරනවා. මම නම නොදන්න මහලු සුදු ජාතිකයෙක් අප අතර සිටියා. නමක් ගමක් දන්නේ වත් නැහැ. බසය ගමන් අරබපු ගමන් ඔහු අධික තෙහෙට්ටුව නිසා නින්දට වැටුනා . අප්‍රිකන් යෝධයා එක්ක තුර්කියා බස් ඩ්‍රයිවර් ලගින් හෙල වෙන්නේ නැතුව හිටියා.

පැය  බාගෙක විතර ගමනකින් පස්සේ බස් එක විශාල හෝටලයක් ඉදිරියේ නතර උනා .  “මේ තමයි තුර්කි ගුවන් සේවය භාවිතා කරන හෝටලය. අපිට මේකේ නවතින්න පුලුවන්ද කියන එක මම කතා කරගෙන එන්න බලන්නම්. ඔයාල මෙතන ඉන්න” කියපු තුර්කියා හෝටලය තුලට ගියා . ඒ අතර අප්‍රිකන් යෝධයා බස් ඩ්‍රයිවර් ගේ මුරට හිටියා. පැය  බාගයකට විතර පස්සේ තුර්කියා නැවත ආවේ බලාපොරොත්තු කඩවූ මුහුණින්. “ගුවන් සමාගමේ ලියවිල්ලක් නැතුව අපිට මෙතන ඉන්න විදිහක් නැහැ”. ඔහු කිව්වා. “මේ වෙලාවේ ගුවන් තොටුපොලත් වහලා. අපිට තුර්කි ගුවන් සේවා කාර්යාලයක් වීවෘත වන තුරු මෙහෙම ඉන්න වෙනවා. ඔන්න ඔහේ ඒ නිසා ගුවන් තොටුපොල ලගට වත් යමු.

කඩවුන බලාපොරොත්තු ඇතිව අපි නැවත් ගුවන් තොටුපල බලා පිටත් උනා. දැන් වෙලාව 6ට කිට්ටුයි. මීලගට කුමක් කරන්නදැයි සිතා ගත නොහැකිව අපි ගුවන් තොටුපල කිට්ටුවට ගියා විතරයි අපි හැමෝම පුදුමයට පත් කරමින් ඒ මොහොතෙම ගුවන් තොටුපල ගේට්ටු ඇරුනා. හැම දෙනාම තම තමන්ගේ ගුවන් සේවා කවුන්ටර් දෙසට පිම්මේ දුවන්න පටන් ගත්තා. තුර්කි ගුවන් සේවා කවුන්ටරයේ සුවිසල් පෝලිමක් දකින්න ලැබුනා. ඉතා නීරස පැය අටක් විතර ගෙවුන පසු පෝලිම අද්දරට පැමිනි මට නව ගුවන් ටිකට් පත අතට ලැබුනා. එය පිටත් වීමට නියමිතව තිබුනේ තව දින දෙකකින් නිසා එතෙක් නවාතැන් පහසුකම් ද අපිට ගුවන් සමාගමෙන් නොමිලේම ලැබුනා.

අපේ කන්ඩායම ගුවන් ටිකට් පත් ලැබීම සමග විසිරී ගියා. මහලු සුදු ජාතිකයා සහ තුර්කි ජාතිකයාට මීලග ගුවන් යානය පැය කිහිපයක් ඇතුලත යෙදී තිබුනා. අප්‍රිකානු යෝධයාට පැය 8ක් පමන ඉතිරි වී තිබුනද ඔහු නවාතැන් ප්‍රතික්ශේප කර ගුවන් තොටුපලේ ආසනයක් වෙත ගියේ කෙටි නින්දක් ලබා ගැනීමටයි. අප්‍රිකන් ගෑනු ලමයාත්, මමත්, මගේ ජොර්දාන මිත්‍රයාත් අපිට ලබාදුන් හෝටලය වෙත පිටත් වී ගියා.

හේතු දෙකක් මත තුර්කියේදී මම ලැබුවේ අමිහිරි අත්දැකීම් පමනක් යැයි කියන්නට බැහැ. තුර්කි ආහාර පාන ඉතාමත් ප්‍රනීතයි. මම ජීවිත කාලයටම රස විදි හොදම හරිත සලාදය මට ලැබුනේ තුර්කියේදී. අනික් හේතුව තුර්කි ලදුන්. ආසියා යුරෝපා මායිමේ පිහිටා තිබීම නිසා තුර්කි කතුන් රූමත් බවින් අනූනයි. මධ්‍යධරනී රටවල කතුන්ට වඩා පැහැපත් සමක් සමග ඔවුනට ඇත්තේ අප ප්‍රිය කරන තද කලු පැහැති කොන්ඩයයි.

කොහොම උනත් තවදුරටත් මගේ කරුමය පල දීම අවසන් වී නැති බව තේරුනේ හෝටලයට පැමින ඇදුම් මාරු කිරීමට සුදානම් වූ අවස්ථාවේ. බෝම්බ කලබල මැද මගේ හෑන්ඩ් ලගේජය පෙනුමින් සමාන අන් කිසිවකුගේ එකක් සමග මාරු වෙලා!

නිමි

පසුව ලියමි

කරුනාකර ඉතිරි දවල් වල ඇන්දේ කුමක්දැයි කමෙන්ට් කිරීමෙන් වලකින්න

 

 

 

Follow ජනිත් ගේ විකාර කතා . on WordPress.com

Recent Posts

Follow ජනිත් ගේ විකාර කතා . on WordPress.com

ඔක්කොම කථා

%d bloggers like this: